Proszczawsja striłec [1]

Proszczawsja striłec zi swojeju ridneju
I zibrawsja w dałeku dorohu.
Za swij ridnyj kraj, za striłeckyj zwyczaj
My jdem w bij za swoju peremohu.

A witer kołysze zełenuju trawu,
Mołodyj dub dodołu schyływsja.
Łystja szełestyt, wbytyj striłec łeżyt,
Nad nym konyk joho zażurywsja.

Oj, konju ż mij, konju, ne stij nadi mnoju,
Ja tym czasom połeżu ne wkrytyj.
Biży, konju mij, skaży neńci ridnij,
Szczo ja łeżu u stepu ubytyj.

I skaży ty, konju, i sestram ta j brattjam,
Nechaj wony za mnoju ne płaczut.
Ja w stepu łeżu za ideju swoju,
Czornyj kruk nadi mnoju zakrjacze.